معجزات و کرامات

شکایت شیخ هادی حائری شیرازی به حضرت ابوالفضل

مرحوم آیه الله آقای حاج شیخ هادی حائری شیرازی، فرزند مرحوم ملا امین شیرازی – یکی از عالمان وارسته و متقی کربلای معلی – در سال ۱۳۰۸ هجری قمری متولد شده بود. ایشان مدتها در حوزهی علمیهی نجف اشرف و کربلا به تحصیل و سپس به تدریس سطوح عالیه اشتغال داشت و در جمع حضرات آیات عظام میرزا مهدی شیرازی، حاج شیخ یوسف بیارجمندی، حاج شیخ محمدرضا اصفهانی و دیگران، از مشاوران نزدیک و خواص اصحاب فقیه زاهد، مرحوم آیه الله العظمی حاج آقای حسین طباطبائی قمی قدس سره محسوب میشد. فرزند ایشان آقای حاج محمد حسن – که اکنون یکی از بازاریان تهران است – جریان زیر را به نقل از مادرشان بازگو نموده است: [ صفحه ۱۳۱] منزل مرحوم والد سابقا در «محلهی جیه» در کوچهای پشت «مدرسهی الخدیجه الکبری (س)» در خیابان سر سدر قرار داشت. روزی جمعی از اشرار وابسته به یکی از خاندانهای معروف، که حرمت علم را نمیشناختند و از درک منزلت عالمان عاجز و بیگانه بودند، در راه خانه متعرض مرحوم والد میشوند و به ایشان جسارت و بیادبی روا میدارند، تا آنجا که عمامهی ایشان از سر مبارک بر زمین میافتد!پدرم با ناراحتی تمام به منزل میرود و دوباره عمامه را به سر میپیچد و از منزل خارج میشود. آنان به گمان اینکه او قصد شکایت به کلانتری دارد، دیگر بار راه را بر او سد میکنند و مقصدش را میپرسند. پدرم میگوید: خیر، من تنها به حرم حضرت اباالفضل العباس (ع) میروم. آن بیمعرفتها قضیه را سبک انگاشته و راه را باز میکنند و ایشان به طرف حرم مطهر، رهسپار میگردند و پس از عرض حال، به منزل باز میگردند.در همان شب یکی از جوانان آنان خاندان، بدون آنکه سابقهی بیماری داشته باشد، ناگهان گرفتار مرگ میشود. فردای آن روز، هنوز از کار تجهیز او کاملا فارغ نشده بودند که باز هم مرگ سراغ جوانی دیگر از ایشان میآید، و روز سوم هم…بالاخره عاقلان قوم بالاتفاق جمع میشوند و به منزل مرحوم حاج شیخ هادی قدس سره میآیند، و ضمن گریه و زاری، به دست و پای ایشان میافتند و طلب حلالیت و کسب رضایت میکنند، و میگویند: «مگر شما میخواهید همهی خانههای ما را تاریک کنید؟» ایشان در پاسخ میگوید: من فقط خدمت آقا عرض حال کردم و بس! و درخواست انجام کار معینی نکردم و آن را به خود آقا واگذار کردم.سرانجام با انجام عذرخواهی، جریان مرگ و میرها خاتمه مییابد.آن بزرگوار در سال ۱۳۶۴ هجری قمری دار فانی را وداع گفتند و در صحن مطهر [ صفحه ۱۳۲] حضرت اباعبدالله الحسین (ع) مدفون شدند.
برگرفته از کتاب آثار و برکات حضرت امام حسین (ع) نوشته: محمد رضا باقی اصفهانی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *