معجزات و کرامات

شفای بیماری مهلک آیه الله العظمی سید مهدی شیرازی

خطیب بزرگوار، مرحوم حجه الاسلام والمسلمین آیت الله آقای سید محمد کاظم قزوینی قدس سره (متوفی ۱۳ جمادی الثانیه ۱۴۱۵ ه ق) داماد فقیه بزرگوار شیعه مرحوم میرزا مهدی شیرازی، (مولف کتاب «علی من المهد الی اللحد» و کتابهای دیگر)، در سال ۱۳۸۹ ق نقل کرد:مرحوم آیت الله میرزا مهدی شیرازی قدس سره (متوفی شعبان ۱۳۸۰ ق) حدود هشت سال قبل از فوتش به ناراحتی کبد مبتلا گردید. روی این امر ایشان هر چه آب مینوشید آبها از بدن او دفع نمیگردید، به حدی که بدنش سنگین شد و قدرت حرکت از او سلب گردید.ناراحتی مزبور شدت یافت تا اینکه حتی خوابیدن هم برایش دشوار شد. یکی از شبهای ماه رمضان که به عیادتش رفتم، ایشان را خیلی ناراحت دیدم، ولی دائما صابر و شاکر بود. پس از آنکه از خدمت ایشان مرخص شدم، به حرم حضرت ابوالفضل العباس (ع) مشرف گردیدم. حرم خیلی خلوت بود و شاید مجموع افرادی که در حرم بودند از عدد انگشتهای دست تجاوز نمیکرد، زیرا تمام مردم در آن وقت [ صفحه ۴۵۸] مشغول خوردن سحری بودند.کنار ضریح مطهر نشسته، ضریح را با دستانم گرفتم و متضرعانه، حضرت اباالفضل (ع) را شفیع درگاه الهی قرار دادم. در این لحظه تداعی حاصل شد و قبر حضرت ابیالفضل العباس (ع) در نظرم مجسم گردید. در لحظه مزبور، که من از تمام جهات غافل بودم و عاجزانه در حال توسل و توجه قرار داشتم، ناگهان صدایی مانند صدای شیر در جنگل، که در میان دو کوه بپیچد به گوشم رسید و لرزه بر اندامم انداخت! صدا مفهوم نبود. از جا حرکت کردم، متعاقبا صدای دوم به گوشم خورد.از شدت ترس و هراس پا به فرار گذاردم و خود را با عجله به منزل رسانیدم، ولی از شدت ترس و وحشت، سحری نخوردم! اذان صبح گفته شد، نماز خواندم، ولی پس از آن هر کاری کردم که بخوابم نتوانستم. بعد از مدتی، لحظهای خوابم برد و در عالم خواب دیدم نامهای کوچک به دستم دادند که دو سطر در آن نوشته بود.مضمون نوشته آن بود که: ما، برای میرزا مهدی شفاعت کردیم و خداوند او را شفا خواهد داد.از خواب بیدار شدم و مجددا لرزه بر اندامم مستولی گردید. خدمت مرحوم میرزا مهدی رفتم و بشارت شفای او را دادم و گریه کردم. خداوند وی را از آن مرض مهلک به واسطهی داروی محمدی شفا داد و او یک سال بعد از این واقعه عمر کرد و دیگر هیچ گونه ناراحتی از این جهت نداشت. [۲۳۵] . [ صفحه ۴۵۹]
برگرفته از کتاب آثار و برکات حضرت امام حسین (ع) نوشته: محمد رضا باقی اصفهانی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *