مقتل

مقتل فضیل بن عمر رسانی – برخی از مصائب کربلا

امام زینالعابدین (ع) فرمود: «از آغاز پیامبر اسلام (ص) – پس از علی بن ابیطالب (ع) – شجاعی مانند حسین بن علی (ع) دیده نشده است او تعداد کثیری از سپاهیان ظلم و جور را کشت سپس پنج نفر اطراف او را گرفتند تا آن که او را کشتند (که رحمت خدا بر او باد! «هنگامی که به خیمههای حسین بن علی (ع) رسیدند علی بن الحسین را مریض و تب دار و حسن بن حسن را مجروح و زخمی یافتند. او که مادرش «خوله» دختر منظور فرازی بود و دیگر از مجروحین محمد بن عمرو بن حسن بن علی نوجوانی بود که او را مجروح یافتند پس همه به عیال و اهل بیت امام (ع) پیوستند در نتیجه آنان صحیح و سالم باقی ماندند و از قتل نجات یافتند. هنگامی که اهل بیت را به عبدالله بن زیاد وارد ساختند او به علی بن الحسین (ع) اهتمام ورزید. پس علی بن الحسین گفت: تو را نسبت به اهل بیت حرمتی هست. پس همراه آنان کسی را بفرست که حراست و کفالت آنان را بر عهده گیرد. ابنزیاد گفت: کسی را جز تو پاسدار و محافظ نخواهد بود پس او همه را حمل نمود.مردم کوفه و زنان قبیله بیرون آمدند و داشتند گریه میکردند پس علی بن الحسین (ع) فرمودند: «ای مردم! شما که همگی گریه میکنید پس به من بگوئید قاتلان ما کیانند؟»هنگامی که آنان را به مسجد دمشق وارد ساختند مروان بن حکم به آنان وارد گشت از آن هیئتی که همراه کاروان بود پرسید چگونه با آنان رفتار نمودید؟در پاسخ گفتند: آنان هجده نفر بر ما حمله کردند که همه را به آخرشان رسانیدیم!عبدالرحمان بن حکم برادر مروان گفت:شما از محمد (ص) و شفاعت او در روز قیامت محجوب شدید به خدا قسم هرگز با شما یکجا جمع نمیشوم سپس برخاست و رفت.هنگامی که آنان، به یزید بن معاویه وارد شدند یزید رو به علی بن الحسین گفت هلاکت باد! شما خودتان را در معرض کشتنن بندگان اهل عراق قرار دادید؟امام علی بن الحسین (ع) آیهای تلاوت فرمود که «ما اصاب من مصیبه فی الارض و لا فی انفسکم إلا فی کتاب من قبل ان نبرا ان ذلک علی الله یسیر» [الحدید آیه ۵۷]یزید گفت: «و ما اصابکم من فبما کسبت انفسکم و یعفوا عن کثیر» [الشوری آیه ۳۰]سپس دستور داد آنان را به منزلی وارد ساختند پس از مدتی آنان را مهیا و آماده ساخت و دستور کوچ آنان را به مدینه صادر نمود. مردم مدینه ناله و شیون پریان را نسبت به حسین بن علی (ع) میشنیدند آنان میگفتند:الا یا عین فاحتفلی بجهد – و من یبکی علی الشهداء بعدیعلی رهط تقود هم المنایا – الی متجبر فی ملک عبدای چشم با کمال فشار و زحمت! به سوگواری بنشین کیست که پس از من بر شهداء بگرید.بر گروهی گریه کن که آرزوها آنان را به ستمگری سوق میدهد که در حکومت بندهای قرار دارد.
برگرفته از کتاب ۳ مقتل گویا در حماسه عاشورا نوشته: عبدالرحیم عقیقی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *