القاب و کنیه ها

القاب امام حسین علیه السلام (ثار الله)

ثارالله
از القاب سیدالشهداء علیه السلام که در زیارتنامه خطاب به آن حضرت گفته می شود. یعنی خونِ خدا. در زیارت عاشوراست: – اَلسلامُ عَلَیک یا ثارَ اللهِ وَابنَ ثارِهِ – این تعبیر، در زیارتهای دیگر نیز، از جمله زیارت مخصوص امام حسین علیه السلام در اول رجب و نیمه رجب
و شعبان و زیارت امام حسین علیه السلام در روز عرفه آمده است.
/پاورقی ۳۰۳- مفاتیح الجنان./
در زیاراتی هم که امام صادق علیه السلام به عطیه آموخت، آمده است: – وَ إ نک ثاراللهِ فِی اَلا رضِ مِنَ الدمِ الذی لایدرَک ثارُهُ مِنَ الارضِ اِلا بِاولیاءئِک -.
/پاورقی ۳۰۴- بحارالانوار: ج ۹۸، ص ۱۴۸، ۱۶۸، و۱۸۰٫/
تو خون خدا در زمینی، خونی که خونخواهی اش از زمین جز به اولیاءی خودت انجام نمی گیرد. شدت همبستگی و پیوند سیدالشهداء با خدا به نحوی است که شهادتش همچون ریخته شدن خونی از قبیله خدا می ماند که جز با انتقام گیری و خونخواهی اولیاء خدا، تقاص نخواهد شد. القاب دیگری نیز مانند قتیل الله، و وِترالله در زیارتنامه است که گویای همین نکته است. -… بزرگترین لقب آن نجات دهنده آخرین انسان از این رابطه ثار… – منتقِم – است. انتقام چه چیز را می گیرد ؟ همه می گویند انتقام قاتلین سیدالشهداء، نه! انتقام ثاری که به گردن بنی هابیل است… اگر غیرت و آگاهی وجود داشته باشد، تمام فضای تاریخ ما پر از ضجه و دعوت خونخواهی ثارهاست. اما این ثارها، ثارهای قبیله ای نیست، ثارالله است. اینها – ثارالله – هستند که باید از قاتلین بنی طاغوت گرفته شوند. حسین، وارث یکی از ورثه است که خودش بصورت یک ثار درآمد و فرزندش و باباش، اینها همه ثارهای خدا هستند و پدر ثارهای خدا و پسر ثارهای خداست… هدف، انتقام کشیدن از – بنی قابیل – است که آن همه دستش به خون ثارهای عزیز ما آغشته است… یا ثارالله و ابن ثاره -.
/پاورقی ۳۰۵- ثار، علی شریعتی، ص ۱۸٫/
عنوان مقدس – ثارالله -، در ادبیات شعری و مرثیه، همچنان در زمینه کارهای خطاطی، نقاشی، طراحی و پوستر هم جای خاصی داشته و منبع الهام بخش برای هنرمندان مکتبی بوده است. حتی هنرمندان قالی باف هم از آن بهره و فیض برده اند. قالی – ثارالله -، اثر برجسته استاد سید جعفر رشتیان، نمونه ای از آن است. این قالی که به مساحت ۱۸ مترمربع، در مدت ۸ سال بافته شد، تداعی کننده عاشورای حسینی است. در حاشیه فرش، نمای هفت شهر مذهبی مسلمانان است و در متن آن، خیام سوخته در میان شعله ها و در میان فرش، عبارت – إ ن الحُسَینَ مِصباحُ الهُدی وَ سَفینَهُ النجاهِ – نقش بسته و فریاد سرخ مظلومیت، در گره گره این اثر ارزنده به گوش جان می رسد.
/پاورقی ۳۰۶- کیهان فرهنگی، تیرماه ۱۳۶۷، ص ۵۵٫/
این نقاش و مینیاتوریست در سال ۱۳۶۷ ش از دنیا رفت.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *