از دیدگاه شعرا, مولودی، مدایح و مراثی

شعر شهادت امام حسین (ع) – بر چهره زمین و زمان تا دوید اشک

بر چهره زمین و زمان تا دوید اشک
خون دید چشم جان من اما ندید اشک

در سوگ او به چشم من آرامشی نیافت
بیرون شد و به خاک شد و آرمید اشک

از چشم من که داغ نمی سوزدم نگاه
برتافت گنگ و سوخته و ناامید اشک

ای سوگوار از دو جهان حاجت تو چسیت
خوش باد حال تو که به چشمت رسید اشک

همراه با حماسه خون در مسیر عشق
خون گشت و نقش تازه ای از خود کشید اشک

بردم به سوگ تشنه لبان شهید راه
هر جا که ریخت آبی و هرجا چکید اشک

بازار عشق بود مهیای عاشقان
هرتشنه ای به نقد دل خود خرید اشک

امشب به یاد دوست هوایی ست اشک من
ای کاش بال داشت مگر می پرید اشک

غرق سعادتم که ز داغ حسین شد
با هرچه روسیاهی من رو سپید اشک

زینب کنار پیکر خونین آفتاب
آنقدر گریه کرد که در خون تپید اشک

تنها نه چشم آدمیان چشم هر چه هست
ریزد به سوگواری شاه شهید اشک

روز نخست قرعه فال اینچنین فتاد
یعنی به خیل سوخته جانان رسید اشک

خورشید روز واقعه وقتی غروب کرد
از شرق چشم عالم و آدم دمید اشک

تا رودخانه ای بشود در مسیر عشق
از تنگنای تیره زندان رهید اشک

از کربلا بگو که در آنجا چه ماجراست
آری بگو که دفتر من وقف کربلاست

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *