اصحاب و شاگردان

اصحاب امام حسین محمد بن عبدالله

محمدبن عبدالله بن جعفر طیار، مادرش خوصاء «۴» بنت خصفه بن ثقیف از نسل بکربن وائل و به گفته برخی مادرش حضرت زینب کبری علیها السلام «۵» میباشد.
وی همراه برادرش عون، هنگام خروج امام علیه السلام از مکه به سوی کربلا به آن حضرت پیوست، و نامه پدر خود عبدالله را که در آن از امام علیه السلام خواسته بود از این سفر منصرف
پژوهشی پیرامون شهدای کربلا، ص: ۳۳۴
شود به وی رساند. «۱»
روز عاشورا وی به میدان مبارزه شتافت و چنین رجز خواند:
اشْکُو إِلَی اللهِ مِنَ العُدْوانِ فِعالَ قَومٍ فی الرَدی عِمیانِ
قَدْ بَدَلوا مَعالِمَ القُرآنِ وَ مُحکَمِ التَنزیلِ و التَبیان
وَ اَظهَروا الکُفرَ مَعَ الطُغیانِ
به خدا شکایت میکنم از کردار گروهی که کورکورانه به سوی هلاکت میروند؛
همانها که نشانههای قرآن را دگرگون و بیان محکم تنزیل را تغییر دادهاند؛
و کفرو طغیان و سرکشی را آشکار ساختند.
بنابر مشهور وی پس از کشتن ده تن توسط عامر بن نهشل تمیمی به درجه رفیع شهادت نایل آمد. «۲» ولی به گفته برخی در حمله دسته جمعی بنی هاشم به شهادت رسید. «۳»
در زیارت رجبیه و ناحیه از وی چنین یاد شده است:
السلامُ عَلی مُحمَد بن عبدالله بن جعفر، الشاهد مکان ابیه والتالی لاخیه، و واقیه ببدنه، لعن الله قاتله عامر بن نهشل التمیمی. «۴»
سلام بر محمد بن عبدالله بن جعفر آن که در کربلا به جای پدر حضور یافت و پس از برادر به شهادت رسید و بدن خود را سپر بلای او [امام حسین علیه السلام] قرار داد. خدا لعنت کند کشنده او
پژوهشی پیرامون شهدای کربلا، ص: ۳۳۵
عامر بن نهشل تمیمی را.
برگرفته از کتاب پژوهشی پیرامون شهدای کربلا نوشته آقای عبد الحسین ﺑﯿﻨﺶ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *